Melancholy of a Helpless Moron

Minsan napapaisip ka na lang sa isang tabi,

At maaalala mong bigla kung sa’n nagsimula;

Kung kelan matatamis lang ang namutawi,

Ang mga salitang sa mga labi niyo nagmula…

Bigla ring papasok sa iyong isip ang panahon,

Mga panahong hinding-hindi malilimot;

Nagbabakasakaling makita ang inyong kahon,

Ng mga alaalang mga ngiti lamang ang sangkot…

Maya-maya pa’y maluha-luha na ang iyong paligid,

Na parang hindi na gumagalaw ang bawat segundo;

Ilang saglit pa’y umuulan na’t hindi mo na nabatid,

Nasa’n ang kahapong nagmula ang inyong mundo…

Nariyan lang at nakikinig sayo’ng puso ang kalangitan,

Wag kang mag-alala, di s’ya isang alaalang sayo’y mang-iiwan…

Ano ba nama’t nakaupo ka na naman sa sulok,

Nakayuko ang ulo’t sa anino mo’y nakatago;

Nakaharap sa pader habang ika’y nagmumukmok,

Sa kalungkutan mo ba’y di ka na pahahango…

Kanina ka pa nakatutok sa ikot ng iyong orasan,

Nakatitig ka lang sa bawat minutong lumilipas;

Iniisip mo bang may pag-asa kang makakamtan,

At umaasang sa isip niya’y hindi ka makaalpas…

Wala namang nagsabing ubusin mo ang panahon,

Para paputiin ang iyong mga mata sa pag-aantay;

Titigil ka na lang ba sa pagkakalugmok tulad kahapon?

At mangangarap na lang ng kathang-isip mong buhay…

Nakapaligid na naman sa iyong kalangitan ang madidilim na ulap,

Hinihintay mo pa rin ba siyang inaakala mong sayo’y lilingap?